Proiektu honek jarraipena eman nahi dio 2018an Madrilgo La Casa Velazquez egoitza artistikoan garatutako lan-ildoetako bati. Jorge Oteizaren Laborategi Esperimentalean inspiratuta, fabrikazio digitaleko prozesuetan oinarritutako eskultura-garapen batean gauzatzen da obra, non eskulturak objektu estatiko izateari uzten dion eta transmisio- eta elkarrizketa-sistema estetiko bihurtzen den. Bere existentzia ez du azken emaitza batek definitzen, baizik eta bere aldakuntzen metaketak, bakoitzak jatorrizko kontzeptuaren interpretazio berri bat proposatuz. Serialtasuna, errepikapen soil gisa ulertu beharrean, sistema baten barruan mutazioak eta dibergentziak izateko aukera gisa ulertuta, praktika horren ardatz nagusi bihurtzen da. Eskultura bakoitza ez da behin betiko forma bat, baizik eta interkonektatutako aukeren sare baten barruko nodo bat, transformazioen sekuentzia amaigabe baten barruko puntu bat.
Ikuspegi horrek seriotasunaren nozioarekin bat egiten du arte konputazionalean, non egitura berri bakoitza aldi berean emaitza bat eta esplorazio berrietarako abiapuntu bat den. Eskultura digitalean, forma hainbat norabidetan hedatzea ahalbidetzen duten arau algoritmikoen mende jartzen da, aldaera bakoitza aldi berean prozesuaren barruko erantzuna eta galdera den eremu bat irekiz. Teknologiak hemen ez du produkzio-bide soil gisa jarduten, baizik eta esperimentazio-ingurune gisa, materia etengabe birmoldatzen den laborategi gisa.
Horrela, artea hizkuntza esperimental gisa lantzen da, non errepikapena eta aldakuntza ez diren soilik prozedura teknikoak, errealitatea galdetzeko moduak baizik. Jatorri-puntu bera errepikatu eta eraldatzean, obrak zalantzan jartzen du identitatearen nozioa forman, eta eskulturak objektu itxia izateari uzten dio, prozesu ireki bihurtzeko. Zentzu horretan, iterazio berri bakoitza ez da erreprodukzio soil bat, baizik eta formaren mugen eta espazioarekiko erlazioaren esplorazio bat. Logika horrek bat egiten du errealitate paraleloen nozioarekin; izan ere, eskultura bakoitzak ezkutuko aukera bat irudikatzen du etengabe hedatzen ari den sistema dinamiko baten barruan. Horrela, obra ez da entitate finko gisa ulertzen, baizik eta eraldatzen ari den unibertso gisa, mugatua eta amaigabea elkarrekin bizi diren espazio gisa, tentsioan.
Urtzi Ibarguen 